මනෝපුබ්බංගමා ධම්මා – මනෝසෙට්ඨා මනෝමයා,
මනසා චේ පදුට්ඨේන – භාසති වා කරෝති වා,
තතෝ නං දුක්ඛමංවේති – චක්කං’ව වහතෝ පදං

 

Manopubbangama dhamma
manosettha manomaya
manasa ce padutthena
bhasati va karoti va
tato nam dukkhamanveti
cakkamva vahato padam.

සෑම දේකටම මුල්වෙන්නේ සිතයි .
සිතම තමයි ශ්‍රේෂ්ඨ වෙන්නෙ. සිතින්මයි උපදින්නේ.
අපිරිසිදු වූ සිතින් කරන දේට ලැබෙන දුක් විපාක
ගොනාගේ පය අනුව යන කරත්තයේ රෝදය මෙන්
ඔහු පසුපස ලුහුබදී.
(ජේතවන අසපුවේදී චක්ඛුපාල තෙරුන් අරභයා වදාළ ගාථාවකි.)