සුභනුපස්සිං විහරන්තං – ඉන්ද්‍රියේසු අසන්වුතං
භොජනම්හි අමත්තඤ්ඤුං – කුසීතං හීනවීරියං
තං වේ පසහති මාරෝ – වා‍තෝ රුක්ඛං ව දුබ්බලං.

Subhanupassim viharantam
indriyesu asamvutam
bhojanamhi camattannum
kusitam hinaviriyam
tam ve pasahati Maro

vato rukkhamva dubbalam.

රූපාදී සියළු අරමුනු ශුභ වසයෙන් ගනිමින්,
ඉන්ද්‍රිය සංවරයකුත් නැතිව,
කෑමෙහි පමන නොදැන,
කම්මලිව වීර්‍යය හීනව සිටින තනැත්තාට
ක්ලෙශ මාරයා පහර දෙන්නේ
සුලග දුබල ගසක් උදුරා දමන්නාක් මෙනි.
(සේතව්ය නුවරදී චූලකාල, මහාකාල භික්ෂූන් අරභයා වදාළ ගාථාවකි.)